او به خدا عشق مي ورزد

 

راه های نادرست بسیاری بسوی خدا وجود دارد اما تنها یک راه درست است.

یکی از راه های نادرست این است که تو می توانی از روی ترس به سوی خدا گام بر داری.

اما آن گاه تو فقط گمان خواهی کرد که در حال حرکت به سوی خدا هستی،هرگز حرکت نخواهی کرد

و به همین دلیل این راه نادرست است و از این طریق از خدا دورتر می شوی اما نزدیک تر خیر.

برخی ادیان به انسان می آموزند که از خدا بترسید.انسان های دیندار را به خداترس بودن

می شناسند!کاملا مضحک است.

انسان دیندار هیچ گاه از خدا نمی ترسد!

                                        او به خدا عشق می ورزد.

خدا هدف نهایی است.هیچ چیز فراتر از او وجود ندارد.

یگانه راه درست ، راه عشق است.بیش تر عشق بورز .ژرف تر عشق بورز.

از بهر عشق ، عشق بورز تا آرام آرام از حضوری در پیرامونت آگاه شوی:

                                                                                             از حضور خود خدا.

                                                                 (( اوشو ))

عشق راز زندگيست

حضور در زندگي جاودانه يعني شناختن عشق.چرا كه عشق بايد جاودانه

باشد, چرا كه خدا عشق است.

اگر به او باور داريد, ايمان داريد, نخست عشق را بجوييد و مابقي خود خواهد روييد.

عشق قانوني است كه در خود تمامي قانون هاي ديگر را خلاصه مي كند.

عشق فرماني است كه توجيه تمامي فرمان هاي ديگر است.

                                                                            عشق راز زندگيست.

اگر كسي بتواند بي قيد و شرط محبوبش را دوست بدارد دارد عشق به خدا را نشان

مي دهد.اگر عشق به خدا را تجلي بدهد, هم نوعش را هم دوست مي دارد.اگر

هم نوعش را دوست بدارد, خودش را هم دوست مي دارد.

    "براي ورود به ملكوت آسمان آدمي بايد فردوس را به روحش راه دهد"

 

                                                                           (( پائولو كوئليو ))

گفتگو با خدا

در روياهايم ديدم که با خدا گفت و گو مي کنم. خدا پرسيد:پس تو مي خواهي با من گفت و گو کني؟من در پاسخش گفتم:اگر وقت داريد.خدا خنديد و گفت: وقت من بي نهايت است.

در ذهنت چيست که مي خواهي از من بپرسي؟پرسيدم:چه چيز بشر شما را سخت متعجب مي سازد؟خدا پاسخ داد:کودکي شان.اينکه آنها از کودکي شان خسته مي شوند،عجله دارند که بزرگ شوند. و بعد دوباره پس از مدت ها ، آرزو مي کنند که کودک باشند ... اينکه آنها سلامتي خود را از دست مي دهند تا پول به دست آورند و بعد پولشان را از دست مي دهند تا دوباره سلامتي خود را به دست آورند.اينکه با اضطراب به آينده مي نگرند و حال را فراموش کرده اند و بنا بر اين نه در حال زندگي مي کنند و نه در آينده.

اينکه که آنها به گونه اي زندگي مي کنند که گوئي هرگز نمي ميرند و به گونه اي مي ميرند که گوئي هرگز زندگي نکرده اند.دستهاي خدا دستانم را گرفت براي مدتي سکوت کرديم و من دوباره پرسيدمبه عنوان يک پدر مي خواهي کدام درس هاي زندگي را فرزندانت بياموزند؟ او گفت: بياموزند که آنها نمي توانند کسي را وادار کنند که عاشقشان باشد ، همه کاري که مي توانند انجام دهند اين است که اجازه دهند خودشان دوست داشته باشند.

بياموزند که درست نيست خودشان را با ديگران مقايسه کنند ،بياموزند که فقط چند ثانيه طول مي کشد تا زخم هاي عميقي در دل آنان که دوستشان داريم ايجاد کنيم اما سالها طول مي کشد تا آن زخم ها را التيام بخشيم.بياموزند ثروتمند کسي نيست مه بيشترين ها را دارد ، بلکه کسي است که به کمترين ها نياز دارد.بياموزند که آدمهايي هستند که آنها را دوست دارند فقط نمي دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند، بياموزند که دو نفر مي توانند با هم به يک نقطه نگاه کنند و آن را متفاوت ببينند.

بياموزند که کافي نيست فقط آنها ديگران را ببخشند،بلکه آنها بايد خود را نيز ببخشند.من با خضوع گفتم:از شما به خاطر اين گفت و گو متشکرم آيا چيز ديگري هست که دوست داريد فرزندانتان بدانند؟ خداوند لبخند زد و گفت : فقط اينکه بدانند من اينجا هستم،هميشه.

                                                           (( رابيندرانات تاگور ))

چه سخت است تنها متولد شدن

وقتي كه ديگر نبود,

                        من به بودنش نيازمند شدم.

 

وقتي كه ديگر رفت,

                        من به انتظار آمدنش نشستم.

 

وقتي كه ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد,

                                                  من او را دوست داشتم.

 

وقتي او تمام كرد,

                      من شروع كردم...

         

 وقتي او تمام شد.....من آغاز شدم

 

          و چه سخت است تنها متولد شدن,

           

             مثل تنها زندگي كردن است..

              

                   مثل تنها مردن!

 

                 (( دکتر شریعتی ))

شيشه بخار گرفته

مي گويند شيشه ها احساس ندارند...

 

اما وقتي روي شيشه

                          بخار گرفته اي نوشتم..

دوستت دارم..

                      آرام گريست...

عشقت را هرگز بازگو نكن

عشقت را هرگز بازگو نكن.

 

  عشقي كه هرگز به زبان نيايد

  

    مثل نسيم ملايم ساكت و نامرئي مي گذرد

    

        وهمه چيز را بر سر راه خود

                                       تكان مي دهد.

من عشقم را بر زبان آوردم,

                                  وقلبم را براي او گشودم

                                                          سرد و لرزان با ترسي مرگبار..

                                                                                            و او رفت.

بعد ها مسافري سر راهش پيدا شد,

                                     ساكت و نامرئي مثل باد..

                                                              و او , عشق اين مسافر را پذيرفت.

باران زده من

منتظر نباش كه شبي بشنوي,

                     از اين دلبستگي هاي ساده دل بريده ام..

 

كه عزيز باراني ام را , در جاده اي جا گذاشته ام.

يا در آسمان, به ستاره ديگري سلام كردم.

توقعي از تو ندارم...

                 اگر دوست نداري در همان دامنه دور دريا بمان.

هر جور راحتي...

                    ..باران زده من....همين سوسوي تو از آن سوي پرده

دوري براي روشن كردن اتاق تنهاييم كافي است.

 

من كه اينجا كاري نمي كنم,

                         فقط گهگاه گمان دوست داشتنت را در دفترم حك مي كنم..

                ....همين...اين كار هم كه نور نمي خواهد....

 

مي دانم كه به حرف هايم مي خندي...

                  حالا هنوز هم وقتي به تو فكر مي كنم ....باران مي آيد...

                             صداي باران را مي شنوي؟

داد گاه

                         تو را به داد گاه خواهند كشيد....

 

شايد به حبس ابد محكوم شوي

 

                         جزئيات جنايت معلوم نيست....

             

  اما اثر انگشت تو را روي قلبي شكسته يافته اند.